Wat is "K.O.IJ."?
De afkorting K.O.IJ. staat voor:
Doel van De K.O.IJ.
Naast het coördineren van carnavalsactiviteiten, voor zowel de verenigingen als voor ieder ander, wordt door hen ook de legende van Kees de Aap in leven gehouden.
Geschiedenis van De K.O.IJ.
De K.O.IJ. (Karnavals Optocht IJsselstein) is spontaan ontstaan na
de kindercarnavalsoptocht van 1978, want wat was het geval? De zaterdag ervoor
was burgemeester Timmermans uitgenodigd in Utrecht om samen met zijn collega
burgemeester Vonhof het defilé van de carnavalsoptocht af te nemen.
Familie Epping was bij de carnavalsoptocht met hun wagen een graag
geziene gast en voordat burgemeester Timmermans hen zag, wees zijn collega hen
al aan. Burgemeester Timmermans vond de gehele optocht zo leuk, dat hij volgende
middag in de hal van Terberg hen vroeg of zoiets in IJsselstein ook niet
mogelijk was. Een bijkomstigheid was, dat ook op zondag in de kinderoptocht
steeds wat meer mensen wilden meedoen, dus werd afgesproken dat na het carnaval
eenieder bij elkaar zou komen. De burgemeester zegde van zijn kant ook alle
medewerking toe.
Op 25 september 1978 kwamen in Ons Centrum Ton Callaars (de voorzitter van de Apeluiders), Jan Kortenweg, Jan Branger (namens de buurthuizen), Cor Verburg (namens de Apenleuters) en Bert van den Akker (het kindercarnaval) bijeen. Besloten werd om een coördinatiegroep in het leven te roepen, die alle carnavalsactiviteiten zou gaan begeleiden.
Het bejaardencarnaval bleef een Apeluider-aangelegenheid en het kindercarnaval bleef voor de buurthuizen. Voor de optocht werd een bestuur gevormd uit de coördinatiegroep.
De personeelsverdeling was als volgt:
| De Basis | 1 persoon |
| Ons Centrum | 1 persoon |
| Apeluiders | 1 persoon |
| Apenleuters | 1 persoon |
| Kindercarnaval | 1 persoon |
| en Sjef Epping als onafhankelijke |
Op basis van deze verdeling werd het bestuur enkele maanden voor de Grote Carnavals Optocht als volgt gevormd: Jan Branger, Cor Verburg, Ton Callars, Bert van de Akker, Jan Korteweg als toezichthouder en Sjef Epping. Er werden statuten geschreven, reglementen opgesteld en voor de financiering stonden de buurthuizen drie jaar garant. En zo ging in december 1978 een brief de deur uit naar de burgers van IJsselstein.